De Ontruiming

foto: Do Visser, de Gelderlander

Ontruiming van de barricades.

Brigitte: Ik hield mijn hart vast; voor de blokkade omdat s’avonds al mensen die op plein’44 zaten totaal in elkaar waren geslagen en voor ons binnen de barricades. Een hoofdcommandant zei ons dat het een unieke ontruiming zou worden. Nou, dat is gebleken.

Maandagochtend 23 februari. Het is nog donker, schemer. Ik word wakker gemaakt, weet precies wat er zal gaan gebeuren. Het is zover. Ik hoor dat de mensen van de blokkade aan de Bloemerstraat in/uit elkaar worden geslagen. Ik durf niet te kijken, kan het niet aanzien. Die mensen waren zo vol vertrouwen dat de politie niet zou slaan, nou, de marechaussee was zonder genade. Klootzakken!

Willem: Ze gaan beginnen!! Eindelijk… Iedereen naar buiten, toch vrij rustig, niet gehaast. Zie ik bekenden? Gelukkig, daar staan ze, bij elkaar blijven? De barricade aan de Piersonstraat wordt de onze. Citroensap smeren, gasbrilletje uitproberen. Geen helm bij me, op de een of andere manier stond me dat tegen, de volgende keer denk ik niet meer. Barricade op en er weer van af. Steeds even kijken of ze er nog niet aan kwamen. De mensen die bij me waren stonden daar op dezelfde manier als ik. Vooraf had ik bij mezelf gezegd, ik gooi geen stenen. Dat kon (kan) ik niet. Wel wilde ik binnen zijn, het actief verzet steunen. Steun geven aan mensen die zich wilden verzetten op een manier welke ik zelf niet kon, maar ook niet kon afkeuren. Tenslotte was het gewoon noodzakelijk. Die barricades hadden meer bereikt dan jaren bezwaarschriften en procedures. Ze moesten nu wel luisteren, ze konden er niet meer omheen. Daarom vond ik het belangrijk er te zijn, en ook om binnen te zijn, om daar te steunen. Ik had niet verwacht dat de meeste klappen ergens anders zouden vallen.

Zelfs toen de Bloemerstraatblokkade weggeramd werd was het me nog niet duidelijk hoe grof dat ging. Ik stond op de steenhoop toe te kijken, machteloos enerzijds, afstandelijk anderzijds. Het was net een film, het gebeurde niet echt. Weer terug naar onze barricade, wachten. Sinister was het slaan met stokken op de barricades. Beangstigend en tegelijk iets van ‘kom maar op’, ‘we zijn niet bang’. Op een of andere manier ondersteunde het me!.

lees verder