Bouw van de Barricades

Deze bewerkte tekst komt uit ‘Pierson mot blieve’. Dit boek werd vlak na de acties  geschreven door mensen die betrokken waren bij de Pierson en uitgegeven door de Haktol.

De nacht van zondag 15 op maandag 16 februari 1981.

Het is zover, maandag vindt het kort geding plaats. De gemeente Nijmegen tegen de krakers van de Eenhoorn en de 9 Piersonhuisjes. Het plan voor de verdediging van deze panden is goed voorbereid en doorgesproken. 

Middags gaan een aantal mensen op stap om mensen die toegezegd hebben mee te helpen, uit te nodigen voor twee vergaderingen die avonds gehouden worden. Om 11 uur is er een vergadering in het kraakpand op de Pontanusstraat, waar een afleidingsmanoeuvre wordt voorbereid. Tegelijkertijd is er in het gekraakte pand van de Rijkspolitie op de Arksteestraat een voorbereidende bijeenkomst voor het opwerpen van de barricades. Avonds wordt ook de alarmlijst afgebeld. Zo verzamelen zich rond 11 uur zo’n 300 mensen in het kraakpand op de Pontanusstraat waar later die nacht de demonstratie start die de politie moet afleiden. Ondertussen komt ongeveer een even groot aantal mensen op de Arksteestraat bij elkaar. Bij de deur staan mensen te kijken wie er binnen komt. En dat zijn er veel, meer dan verwacht, en heel verschillende mensen: ervaren krakers uit Rotterdam en Den Bosch, maar ook veel mensen uit Nijmegen voor wie het de eerste keer is dat ze aan zo’n actie meedoen.

Nadat aan iedereen uitgelegd is wat de bedoeling is worden de mensen opgesplitst in drie groepen: voor iedere barricade één. In deze groepen worden de taken verdeeld. Eerst moeten de auto’s van het pleintje verwijderd worden. De bewoners zijn al gewaarschuwd dat ze hun wagens daar weg moeten halen, en iemand die is gaan kijken, meldt dat er nog maar 5 wagens staan. Afgesproken wordt, dat die gewoon voor de barricades geduwd worden en als ze niet te duwen zijn, moet er maar een raampje worden ingetikt. Dan moet de weg worden afgezet met banden, kranten en benzine, als de politie erg snel komt kan dat in brand gestoken worden. Daarna moeten de echte barricades worden opgeworpen, hiervoor is al een hoop voorwerk gedaan en materiaal verzameld. Bij de Bloemerstraat moet een grote ijzeren balk over de weg worden gezet, de keilbouten om hem vast te maken zitten al in de muur. Als alle taken verdeeld zijn, en de afspraken gemaakt, is het pas half één‚ en begint het wachten….

De keilbouten zijn nu nog zichtbaar.

Om half drie is het dan zover. Vanaf de Pontanusstraat vertrekt de demonstratie. En de politie is er ook bij, en houdt de bewegingen van de demonstratie angstvallig in de gaten. Toch wordt er volop geplakt, waarbij de plakkers/sters goed worden afgeschermd. Met name de groot-winkelbedrijven, die de Zeigelhofgarage zo graag willen hebben, worden vol affiches gehangen.

Even later vertrekt de groep uit de Arksteestraat. Op het pleintje aangekomen, is er nog geen politie te zien, en iedereen gaat aan het werk. De banden worden gelegd, materiaal naar buiten gesleept en de straat opengebroken. Dan verschijnt een politie-wagentje, en in paniek worden enkele auto’s die men aan het wegduwen was op hun kant gezet. Verder gebeurt er niets en wordt er verder gebouwd aan de barricades. Binnen een halfuur zien ze er al stevig uit. Bij de Bloemerstraat vinden enkele schermutselingen plaats; de eerste stenen vliegen richting barricade, geworpen door half zatte café bezoekers. Als enkele mensen beginnen terug te gooien is het weer snel rustig. De politie kijkt toe, maar er gebeurt niets. Rond vier uur is Vrijstaat de Eenhoorn een feit.

Radio Rataplan gaat in de lucht en zal uit blijven zenden tot het moment dat de zender een week later met veel geweld uit de lucht wordt gehaald. Sommige mensen gaan naar huis, moe van het harde werken en de spanning. Een paar honderd blijven er achter, bewaken de barricades, of rusten uit. Het wachten is op maandag, het Kort Geding.