de nasleep

foto: Nijmeegs dagblad

Maandag 23 februari, na de ontruiming.

Om 15:50 uur, tien minuten vóór het vertrek van de grote demonstratie vanaf de Wedren, kwam er plotseling een colonne ME-bussen voorrijden op de Oranjesingel vanaf de richting van de Schevickhavenstraat. Vóór 0’42 werd een cordon gevormd en vervolgens werd via een geluidsinstallatie iedereen die zich in het pand bevond gesommeerd onmiddellijk het pand te verlaten en zich in de richting van het Keizer Karelplein te begeven. Geroepen werd dat als men niet vrijwillig zou ontruimen, dit met geweld door de ME zou gebeuren. De actie kwam even plotseling als onaangekondigd. Toen alle bezoekers en klanten het pand hadden verlaten en sommigen nog een tik met de stok hadden na gekregen, vertrok de ME-brigade die zich voor het pand had opgesteld.

Willemien: Bij het wakker worden ligt mijn vriend kotsend naast me. Verdomme, wat hebben ze aangericht? Ik hield het niet langer uit in bed. Wat zou er allemaal in de stad gebeuren? In mijn hoofd duizelde het en ik voelde me afschuwelijk stijf. Ik zette de radio aan voor het nieuws maar in plaats daarvan kreeg ik een plaat van John Lennon te horen. Het leek of ineens alles in mij omdraaide, er knapte iets in me. Ik begon hard te huilen en kon een tijd geen woord meer uitbrengen. Toen ik weer wat bedaard was voelde ik me bevrijd van een enorme spanning. Opgelucht glimlachte ik wat, maar daarvoor kreeg ik niet zoveel tijd meer. Vijf minuten later stond er ME op onze stoep; ze waren tot in onze straat doorgedrongen nota bene. Ik had nu genoeg kwaadheid en agressie in me om flink tegen ze te schreeuwen. “Oprotten jullie.” Ik ging daarna op zoek naar de demonstratie want ik moest mijn agressie kwijt. Ik had geen bezwaar meer tegen rellen.

foto: RAN

Anoniem: Rond 13 uur. In de Archipelstraat staan negen ME-bussen, voorwaar een leuk gezicht als je net moe, woedend en half kapot de stad uit komt strompelen om nog iets te kunnen slapen voordat de demonstratie om vier uur zal beginnen. Gelukkig zijn de ruiten van twee bussen kapot, dat lucht op.

Om half vier besluit ik niet naar de demonstratie te gaan, ik kan bijna niet meer lopen van de pijn in m’n been. Twee andere mensen uit ons huis gaan wel. Om kwart over vier meldt radio Oost dat er van alles aan de hand is tijdens de demonstratie. Dat de ME de hele stad heeft afgegrendeld en de demonstranten bij het station heeft opgewacht met paarden, honden en een waterkanon. De verslaggever is duidelijk boos over datgene wat er aan de hand is. Ik besluit richting 0’42 te fietsen, met handdoeken en droge kleren in een tas voor de mensen die nat zijn gespoten. De toegang tot de Coehoornstraat is afgesloten door een haag ME-ers. Dan maar via de Groesbeeksedwarsweg. Op de Bachstraat staan ze ook al, rijen dik, busjes manoeuvreren over het trottoir en bijna door de tuintjes heen. Ik heb er schoon genoeg van en zeg tegen een commandant-achtig type: “ik wil erdoor, ik heb boodschappen te doen.” “Zeker mevrouw”, zegt het type en maakt waarachtig een dranghek los. Bij de Daalsedwarsweg gebeurt hetzelfde en ongehinderd bereik ik 0’42, waar op dat moment niemand van mijn bekenden is. Later hoor ik wat er allemaal gebeurd is, hoe er mensen zijn opgejaagd naar Nijmegen-Oost. Dan combineer ik dat met de bussen die al om één uur in de Archipelstraat stonden en met de afzettingen in de buurt van de Groesbeeksedwarsweg. Ze hebben gewoon een fuik opgezet, lang voor de demonstratie al, om de mensen die richting uit te jagen! Wat moeten anders ME-bussen zo ver van het centrum, drie uur voor er een demonstratie plaatsvindt? Om vier uur besloot ik naar de politie-radio te luisteren. De ontvangst was vrij onduidelijk, maar ik heb genoeg kunnen horen. Om even over vieren hoorde ik: “Hoeveel zijn het er?” “Zo’n duizend.” “O, die hakken we wel in mootjes.” Even later: “Hé Alfa, achter wie zitten jullie aan, dat zijn onze mensen.” Weer later: ”Er gaan er genoeg naar Oost, daar kunnen we ze pakken.” En om ongeveer zeven uur: “We hebben ze nu in Bottendaal, daar kunnen we ze omsingelen.” Ook is er contact met de helikopter die in de gaten houdt waar de mensen zijn. Het leek net Orwells1984, niemand kon meer ergens naar toe gaan of die heli zag het en gaf het door. Ook hoorde ik iemand, ik denk vanuit de helikopter, vragen: “mogen we nog even spelen?

foto: de Gelderlander

Raymond: De demonstratie die van begin af aan geïntimideerd werd door enorme ME-afzettingen op elke straat naar de binnenstad, verliep rustig tot het moment waarop de stoet aan het einde van de van Oldenbarneveldstraat rechtsaf wilde richting station. Zelf liep ik voor het midden Ik zag vanuit de richting van het station een waterkanon aan komen scheuren die direct begon te spuiten, vervolgens weer terugreed en opnieuw op de kop van de demonstratie toe reed, weer spoot en gevolgd werd door zo 20 à 30 ME’ers die direct hevig chargeerden zonder dat er iets gebeurd was. Dit veroorzaakte flinke paniek, iedereen rende richting Graafseweg of Vondelstraat. Tijdens de charge zag ik drie à vier ME’ers één persoon in elkaar slaan. En er was voor zover ik gezien had niets gebeurd!

Na de charges bij het station wordt de hele demonstratie uit elkaar gejaagd, verdeeld in verschillende groepen, die tot in allerlei hoeken van de stad achtervolgd werden. Op de mensen die in de Hugo de Grootstraat terecht komen wordt ontzettend hard ingeslagen. Charges op de Sint Annastraat, een waterkanon scheurt op en neer door de Javastraat, in Bottendaal kunnen de mensen de helft van hun warme hap laten staan vanwege het traangas.

foto: politie. RAN

Theo: Ik kwam om vier uur thuis van school en haastte me naar huis om me om te kleden voor de demonstratie van vier uur. Goede schoenen aan, voor het geval er gerend moest worden, dikke trui en alle papieren uit m’n zak. De stoet stak net de Groesbeekseweg over toen ik me aansloot. Op weg naar het station: overal afgrendelingen van de ME, dus geen mogelijkheid om de binnenstad in te komen. Bij het station idem. Toen de stoet aanstalten maakte om de Waldeck Piermontsingel in te trekken voerde de ME een charge uit daarbij gebruik makend van het waterkanon dat wild op de menigte inreed. Door enkele demonstranten werd met stenen gegooid op de wagen, met het gevaar om eigen mensen te treffen. De groep werd uiteen geslagen. Ik ben door de Burghard van de Bergstraat weer bij de hoofdgroep gekomen. Deze wilde via de Sint Annastraat weer richting stad, maar ook hier sloot de ME alles af en voerde weer een charge uit, waardoor een deel van de groep de Fransestraat werd ingedreven. De rest, waar ik me bij bevond, werd met traangas verder de Sint Annastraat opgedreven en liep de Archipelstraat in om via een omweg toch op het Keizer Karelplein te komen. Boven ons die klote helikopter, die alle bewegingen nauwkeurig in de gaten hield. Daardoor stond er bij de Heyendaalseweg al ME te wachten. Dan maar linksaf richting Fransestraat. In de Javastraat een hereniging met de groep uit de Fransestraat. Dan weer het waterkanon, die met belachelijke snelheid door de groep rijdt. Naast mij krijgen twee meisjes een steen op hun hoofd, door mededemonstranten gegooid die hun woede proberen te koelen op het waterkanon. Weer terug naar de Sint Annastraat, arm in arm richting Keizer Karelplein. Plotseling komt de ME tevoorschijn uit de Archipelstraat en sluit de Sint Annastraat af. Een grote groep vlucht de Stefanusstraat in en wordt verdeeld. Ik vind het welletjes, heb tranende ogen van het traangas en loop door met gas vergeven straten naar de Stijn Byusstraat. Daar even met M. gepraat. Vanaf de Sint Annastraat worden regelmatig, zonder aanleiding traangasgranaten in onze richting geschoten. Toch maar proberen thuis te komen. Bij de hypotheekbank op de Sint Annastraat loop ik even richting café Anneke. Naast mij stoppen ME wagens. Rennen, want er komt een charge. De ME is nu overal. Hollend en hijgend kom ik ongeschonden thuis. Het lijkt wel oorlog.

foto: politie. RAN

Jacqueline: Zo zag ik dat een jongen besprongen werd door een hond. Terwijl die hond beet, sloeg de ME-er die de hond leidde de jongen onophoudelijk. Deze bleef toen liggen. Iemand rende naar buiten en toen hield hij op en riep de hond terug. De jongen werd onze woning binnengebracht waarbij bleek dat hij weinig met de demonstratie, laat staan met de Eenhoorn, cq Zeigelhof te maken had.

Bewoners van een pand aan de Sint Annastraat komen ook op een vreemde manier in aanraking met de beschermers van onze rechtsorde: “Om te voorkomen dat er nodeloos slachtoffers zouden vallen tijdens de onbegrijpelijke en totaal onnodige charge van de ME, zag ik mij genoodzaakt om de in paniek wegvluchtende mensen een veilig onderdak te verschaffen in mijn huis. Deze wegvluchtende mensen konden op geen andere manier ontkomen aan het geweld. Dit is mij duidelijk geworden doordat ik gezien heb wat er gebeurde met mensen die niet konden wegvluchten.”

Anoniem: Tijdens de charge heeft een ME-er een traangasgranaat gericht afgeschoten. Deze ging door een raam en belandde in een kamer waar zich op dat moment twee meisjes bevonden. De betreffende ME-er moet geweten hebben dat de granaat een te hoge concentratie heeft om binnen geschoten te mogen worden. Ik ben dan ook van mening dat een vervolging van de betreffende ME-er wegens poging tot doodslag cq zware mishandeling, hier op z’n plaats is. Voor de goede orde wil ik nog even vermelden dat er niet met stenen of wat al meer gegooid is in de richting van een ME-er. Zijn actie is gefotografeerd. Het huis is tot op dit moment (12 maart) nog steeds onleefbaar, omdat het gas in poedervorm verbrandt en dit neerslaat op meubels andere dingen zoals vloerbedekking, kleren e.d. Als de kamer verwarmd wordt, dan begint het gas opnieuw te werken. Kortom, een onleefbare situatie.

Betty en Erik: Maandag 23 februari liepen wij mee in de demonstratie die om vier uur vanaf de Wedren vertrokken was. De groep demonstranten was al verkleind door constante ME-charges. Wij liepen achteraan, het grootste deel van de mensen was al de Berg en Dalseweg opgelopen. Toen er een groep ME-ers vanuit de Hugo de Grootstraat aan kwam rennen, vlogen wij samen met nog twee vrouwen en een kind het portiek in van een huis op het hoekje van de Berg en Dalseweg en de Hugo de Grootstraat. Een stuk of acht ME-ers kwamen op ons af. Een riep: “wegwezen, lopen!!” Ik, Betty, riep terug: “waarheen dan?”, want ze stonden pal voor ons. Ze antwoordden niet, begonnen te meppen met hun stokken, wij rennen. Erik kreeg drie klappen van een ME-er, ik kreeg verscheidene klappen van verschillende ME-ers, ik weet niet hoeveel. Wij renden de van Nispenstraat in. Zes, acht ME-busjes reden langs en stelden zich op aan het eind van de van Nispenstraat. Omdat we toen helemaal ingesloten waren, hebben we aangebeld bij een huis. Erik kreeg klappen op het onderste deel van z’n nek, bil en bovenbeen. Ik op achterhoofd, bovenarm en rug. We hielden er blauwe plekken en bulten aan over. De twee vrouwen met het kind (jaar of vier) mochten in het portiek blijven staan. Later hoorden we dat het kind heel bang is geworden en heel hard heeft staan huilen.

Bewoners van een pand aan de Hugo de Grootstraat: Maandag, 23 februari om ongeveer 17.00 uur werd er door de ME een charge uitgevoerd in de Hugo de Grootstraat, vanaf twee kanten op demonstranten. Zo kwamen ze ook langs ons huis, waarbij een aantal van ons in de deuropening stond. Olga, Margo en Teja stonden achter de ramen links en rechts van de voordeur en hebben gezien dat vier ME-ers op ons huis afkwamen. Twee gingen naar de geopende deur. Hanneke ging naar de voordeur en liet demonstranten binnen. Daarna heeft ze, op drie meter afstand, een ME-er in de voordeur op mensen in zien slaan. Freddy heeft nogmaals de deur voor demonstranten opengedaan en stond op de stoep. Zag een ME-er op d’r afkomen en vluchtte naar binnen. Ze stond in de gang met de rug naar de deur, toen ze alsnog een klap kreeg op haar schouder van een ME-stok. Ze zag dat een meisje achter haar in het gezicht geraakt werd. Een meisje dat in de gang stond liep hierbij harde klappen op en bleek naderhand bloeduitstortingen te hebben rond het oog. Wij voelen ons bedreigd en zijn kwaad over dit brute optreden van de ME. Ook in ons eigen huis worden we achtervolgd en zijn we niet meer veilig.

Verklaring bewoners van de Hugo de Grootstraat: Maandagmiddag werden wij, bewoners van de Hugo de Grootstraat, opgeschrikt doordat de helikopter, die al een paar dagen boven de stad vloog, ineens pal boven onze straat ging hangen. We hadden geen idee waarom dat was. Toen zagen we twee ME-bussen in de Ten Hoetstraat. Ze gingen de straat afsluiten. Vervolgens verscheen er ook ME aan de kant van het Estel gebouw en bij de Jan van Gooyenstraat. We snapten er nog steeds niks van. Tot we ineens een groep van ongeveer vijftig mensen de straat in zagen rennen, vanaf de Berg en Dalseweg. Ze werden achtervolgd door ME-ers en opgewacht door de ME-ers die in de Ten Hoetstraat stonden. Ze zaten echt in de val. Tenminste één uit de groep, een meisje, kreeg flinke klappen met de wapenstok. Overal gingen deuren open in de straat, zodat de vluchtende mensen tenminste nog ergens naar toe konden. Plotseling kreeg de ME via een megafoon het bevel terug te trekken. De meesten liepen terug, maar drie of vier ME-ers bleven achter. Een meisje, dat een huis binnenvluchtte, werd tot in de gang achtervolgd. Een andere vrouw, die voor haar huisdeur stond, werd ook geslagen door de ME-ers die achter waren gebleven. Ze riep: “waarom doen jullie dat, ik sta hier toch alleen maar.” De politieman zei stompzinnig: “moet je hier maar niet zijn.” “Ik woon hier, verdomme”, riep de vrouw en toen pas lieten ze haar met rust. Die drie of vier ME-ers waren echt losgeslagen, ze sloegen zelfs naar iemand die met een boodschappentas de straat binnen kwam lopen.

We zagen dat enkele mensen via het Estellgebouw konden ontkomen, de anderen, die in de huizen waren gevlucht, wachtten tot de ME weg was. Dat gebeurde vrij snel. Even later zagen we de helikopter ter hoogte van de Mr. Franckenstraat cirkelen, ook daar zijn nog mensen door de ME achtervolgd. Later hoorden we dat een groep mensen op de Berg en Dalseweg was tegengehouden en de Hugo de Grootstraat was ingedreven. Ze hadden daar dus een fuik gezet. De bewoonster van de Hugo de Grootstraat die voor haar deur geslagen werd heeft tot tien weken nadien nog flink pijn aan haar hand gehad.

Jeroen: Maandagmiddag tijdens de demonstratie die al uiteen gemept was, stond ik met ongeveer vijf mensen op de van Slichtenhorststraat. Wij stonden niet bij elkaar en stonden daar alleen maar te kijken. Plotseling werd er door ongeveer 25 ME-ers op ons vijven een charge uitgevoerd. Ik ben een huis binnengevlucht en heb op die manier kunnen ontkomen.

Anoniem: Ik wil zeggen dat ik in een demonstratie liep met een vriendin die een megafoon had. Toen zij even alleen stond kwam er een GBO-er op haar af, heeft die megafoon uit haar handen getrokken en haar een keiharde mep op haar milt gegeven waar ze de hele nacht nog heel veel pijn van heeft gehad. Zij is ook naar de EHBO gemoeten. O ja, en na de afgelopen demonstratie ben ik zelf opgepakt. Ook toen ik even alleen stond bij het politiebureau kwamen er twee stillen op mij af die riepen: “politie”. Ze identificeerden zich niet, ik werd gelijk meegesleurd. Ik heb een kwartier daarna mijn handen niet meer kunnen bewegen door de manier waarop ze mij vastpakten.

Aad (politie agent): Om half drie in de ochtend vertrok de ME-groep Epe. De korpschef kwam hen uitwuiven. Hoofd koel, voeten warm, werd hen als morele boodschap meegegeven. Voor de middag werd er door de actieleiding een demonstratie uitgeroepen om vier uur, voor een stille tocht door Nijmegen. 20.000 betogers. Ik deed daar ook aan mee, samen met Jan de Goede en Antoinette. Veel mensen, jonge en oudere. Geen helmen, stokken of ander wapentuig. Een meisje lag gewond op straat, een ambulance van de plaatselijke GGD stopte naast haar. Een krankzinnige automobilist had haar aangereden, omdat hij zijn weg versperd vond door de optocht. Zo wordt nu eenmaal opgetreden tegen krakers en hun aanhangers. Een ander meisje speelde op haar accordeon. Er werden stencils met tekst uitgedeeld. Er zou gezongen worden op de wijs van: ‘het is de schuld van ’t kapitaal’.

Bij het station werd de stoet uit elkaar gedreven door een op de menigte inrijdend waterkanon.

foto: RAN

Het was een chaos, buurtbewoners keken vanuit hun woning naar het gebeuren, als stonden zij er buiten, keken ze naar een film. Anderen hingen een spandoek tegen hun gevel als solidariteitsbetuiging. Er wordt geroepen, is Rataplan al in de lucht? Er werd gezocht op de middengolf; nee, niks te horen. Enkele jongeren haalden stenen uit de straat. Er werd gegooid naar de dreigende ME linies. “Niet doen” werd er geroepen, “Hou op.”

We besloten maar naar huis te gaan, waar moeten we heen, een verlaten straat. Aan het eind van de straat gekomen, gejoel achter ons. Rennende mensen, vluchtend voor de ME. Niet rennen, zeiden we tegen elkaar. Twintig meter voor ons werd de straat afgezet door de ME. Wat is de bedoeling hiervan? Welke idioot verzint zoiets??