de buurt

Er was veel onduidelijkheid over waar je de pasjes kon krijgen, een aantal bewoners heeft ze dan ook niet gekregen. De gemeente wist deze mensen daar niet aan te helpen en verwees hen niet door naar het politiebureau. Iemand vertelde dat hij een halve dag op het politiebureau heeft zitten wachten voor z’n pasje in orde was. Ook al hadden mensen een pasje, dan nog werden soms niet, of pas na veel gezeur, door de ME doorgelaten.

De houding van de ME werd door enkele bewoners als ronduit vernederend ervaren. Veel ME-ers bleken totaal niet op de hoogte te zijn van de situatie, dachten dat alle huizen in de Piersonstraat onbewoonbaar waren of gekraakt. En ze lieten met grote willekeur mensen door.

De mensen voelden zich opgesloten in hun eigen huis, velen durfden de kinderen niet naar school te laten gaan, velen zaten achter dichtgespijkerde ramen. Zondagavond voor de ontruiming mochten de mensen er nog wel uit maar niet meer erin.

De politie had ook toegezegd de mensen te beschermen, maar toen een aantal bewoners veel last hadden van oproerkraaiers, werd op het verzoek om hulp totaal niet gereageerd. Al met al hoor je van iedereen dat ze een week lang in angstige spanning en met vele slapeloze nachten hebben doorgebracht.

Herdenking in de Piersonstraat in 2006